Gevangen in je eigen hoofd

Ik was er zelf ook zo eentje…..

Een wandelend hoofd op twee benen. Alleen die benen voelde ik niet meer. Mijn hoofd hoorde ik des te meer. Ik kon niet meer voelen wat er werkelijk toe deed in mijn leven. Wie ik nu werkelijk was. Ik ben op reis gegaan; van mijn hoofd naar mijn hart. En wat een ont-dekkingsreis. 

En zo ontmoet ik veel cliënten die in hun hoofd leven. Een hoofd die de controle houdt en gevoelens en emoties betwist. Een hoofd die de informatie vanuit het onderbewustzijn en intuïtie afdoet als onzin, dat klopt niet. 

In deze maatschappij worden we vooral aangesproken op ons hoofd, onze ratio. En zodra het over gevoelens en emoties gaat, wordt het voor veel mensen ongemakkelijk. We praten daar nogal gauw overheen.

Want stel je voor dat je uit je hoofd zou komen. Dan komen je demonen vrij, denk je. De negatieve gedachten, de beperkende patronen, je pijn. Het liefste blijf je daar van weg. Terwijl juist daar je opening ontstaat om weer beter in je vel te gaan zitten. Om weer in verbinding te komen met jezelf en je levensenergie. Daar binnen in je, in je lichaam. 

Er is een moment geweest in je leven dat je in je hoofd bent gaan leven. Wellicht voelde het als kind te onveilig voor je in je hart. Te kwetsbaar. Of draag je onbewust pijnstukken vanuit je familielijn met je mee. Zelfs de tijd die je bij je moeder in de baarmoeder hebt doorgebracht, is bepalend voor je (gevoels)leven.

De weg van je hoofd naar je hart vraagt om compassie. Compassie voor jezelf. Mildheid en geduld voor de weg terug naar je hart. Het vraagt van je hoofd om een stap opzij te doen, zodat je weer je lichaam kunt gaan voelen. Gaan voelen en ervaren wanneer of waardoor je jezelf hebt verlaten en in je hoofd bent gaan wonen.

Dat is de eerste stap terug naar jezelf. Naar een leven waarin je levensenergie weer voluit kan stromen. 

Vind je het een leuk artikel? Deel het gerust!