In liefde omarmen

“Hij gaat onder mijn huid zitten. Op een liefdevolle wijze. En dat voelt heel eng.” De blosjes staan op haar wangen. 

“Hij wil ervaren wat er in me omgaat”, gaat ze verder. “Om me op harts- en zielsniveau te leren kennen. En dat vind ik heel erg spannend.” Ze kijkt me aan en ik zie de verwarring en angst in haar ogen. En er is ook een kleine sprankeling verborgen in haar blik.

“Het is spannend om me helemaal naar hem te openen. Om mezelf kwetsbaar open te stellen. Dat voelt bloot. En onwennig. En zelfs soms een beetje beangstigend. Ik ben niet bang voor wat hij tegen zou komen. Maar vooral dat we het nog wel eens heel leuk gaan hebben met elkaar. Dat het licht in mijn leven helemaal gaat doorbreken. En dat ik open en bloot, vol in het licht, kom te staan.”

“Er is dan geen weg meer terug”. Er klinkt een bibbering door in haar stem. Ze slikt en gaat verder “Er is geen weg meer terug. Terug naar het donker dat me zo lang in mijn leven vertrouwd was. Waar ik me zo veilig voelde.”

“Gek hè?!” 

“Vind je het niet gek dat ik mezelf geluk ontzeg om maar niet het leven ten volle te omarmen. Om mezelf volledig te omarmen.”

Ik vind niets gek en voel compassie met deze mooie vrouw. Een vrouw die zichzelf te lang klein heeft gehouden, zelfs onzichtbaar heeft gemaakt. Om te overleven in haar leven. Om zichzelf staande te houden. In haar familiesysteem, in wat ze als jong kind heeft meegemaakt. De teleurstellingen, de pijn, het gevoel van verlatenheid.

Ik bewonder haar moed. Haar moed om toch die kleine sprankeling te volgen, om zichzelf het licht in haar leven te gunnen.

We gaan samen op onderzoek uit in haar leven, waardoor ze laag na laag afpelt. En die sprankeling haar vult en kracht geeft om te kiezen voor het licht.

Na een aantal sessies komt ze weer bij me. Een grote lach op haar gezicht en ik voel haar levensenergie stromen. “Het is tijd! Ik heb lang genoeg vertoefd in het donker, begraven geweest in (familie)pijn. Nu is het tijd om mezelf te eren en mijn voorouders die me steunen vanuit liefdevolle energie. En Spirit die me de lessen op mijn pad heeft gezet, die me bij de liefde voor mezelf heeft gebracht.”

“En nu kan ik uitreiken! Naar de liefde! Voor mezelf. Voor én van een ander. En voor het leven zelf. In het licht.”

De tranen staan in haar ogen. En ook in de mijne. Een groter cadeau kan zij zichzelf niet geven.

De liefde, vol in het licht!

Vind je het een leuk artikel? Deel het gerust!