Authentiek in het leven staan

Authentiek in het leven staan

De eerste keer dat ze voor mijn deur stond. Een beetje schuchter.

Ze nam gauw nog een laatste trek van haar sigaret en kwam binnen. Zonder direct oogcontact te maken, gaf ze me een hand. Haar hand voelde een beetje klammig aan.

Ze voelde zich onrustig en ze had bijna de afspraak afgezegd. Ze vond het spannend. Vaak kreeg ze hartkloppingen als ze mensen tegen kwam. En nu zou ze bij een vreemde haar hart gaan luchten. “Het is dat Pim zou positief over jou was en me naar jou doorverwees. Maar ik heb wel een aantal dagen nodig gehad om de moed te vinden je te bellen.”

Ze heeft een mooi leven, maar ze voelt het niet. Het is net alsof ze het zichzelf niet gunt. Een ander gunt ze alles, alle tijd, alle liefde en aandacht. Maar voor zichzelf, nee dat niet. En ergens in haar was een klein stemmetje dat zachtjes aangaf het nu anders te willen. En dat kleine stemmetje lieten we aan het woord.

We kwamen uit in haar kindertijd. In haar kindertijd voelde ze de verantwoordelijkheid voor haar ouders zwaar op zich drukken. Haar vader die erg ziek was en haar moeder die dit niet aankon. Ze moest vaak stil zijn in haar jeugd en ze trok zich terug in eenzaamheid. Het patroon van terugtrekken is als een rode draad in haar leven. Net als het blijven zorgen voor een ander ten koste van zichzelf.

In een aantal transformatiesessies gaan we hiermee de diepte in. Helen wat geheeld mag worden en onder ogen komen wat gezien wil worden. Het bracht haar dichter bij zichzelf. En ook nog eens van haar alcoholverslaving af. Ze ging weer beter slapen, het plezier in haar leven begon terug te komen. En de chaos in haar hoofd, haar onrust en lichamelijke klachten werden rustig.

Nog niet zo lang geleden belde ze me vrolijk op. Ze wilde me iets leuks vertellen. We gingen aan de wandel. Met lachende ogen zo blij vertelde ze dat ze steeds beter weet wie ze is en waar ze goed in is. Ze had zich gekleed in uitbundige kleuren. Heel opvallend. En ze genoot zo dat haar creativiteit weer naar boven was gekomen. En dat ze zichzelf in al haar kleurrijkheid weer liet zien. Ze ervaart weer dat geluksgevoel, met haar hart dat af en toe een vreugdevol sprongetje maakt.

Je snapt vast wel dat ik ook even een sprongetje van vreugde maakte. Wat voel ik een dankbaarheid dat ik dit werk (wat niet als werk aanvoelt) mag doen.

Delen
Delen
Delen
Delen